ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයක හරය

විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස ශාස්ත්‍රීය ලේඛනය යනු දැඩි, පැහැදිලි නැති නීති රීති සමුදායකින් පාලනය වන, අතිශය දුෂ්කර සහ ව්‍යාකූල කාර්යයක් ලෙස ඔබට හැඟී ඇතිවාට සැක නැත. බොහෝ දෙනෙක් එය හුදු ව්‍යාකරණ සහ පිටු සැකසීම පිළිබඳව පමණක් සැලකිලිමත් විය යුතු දෙයක් ලෙස සලකයි.

නමුත් සැබෑ රහස ඇත්තේ ව්‍යාකරණ රීති වල නොව, ඔබ ශාස්ත්‍රීය ලේඛනය දකින ආකාරයෙහිය. එම දැක්ම වෙනස් කරන ප්‍රබල මූලධර්ම හතරක් මෙන්න. මෙම ලිපියෙන් හෙළිදරව් කරන්නේ මූලික නීතිවලින් ඔබ්බට ගොස්, ඔබ ශාස්ත්‍රීය ලේඛනය දකින ආකාරය මුළුමනින්ම වෙනස් කරන එවැනි බලගතු රහස් හතරක් පිළිබඳවයි.

1. පළමු රහස: එය "දැනුම පෙන්වීමක්" නොව, "නව දැනුමක් ගොඩනැගීමක්"

බොහෝ ශිෂ්‍යයන් සිතන්නේ ශාස්ත්‍රීය ලේඛනය යනු සංකීර්ණ හෝ අලංකාර වචන භාවිතා කරමින් තමන් බුද්ධිමත් බව පෙන්වීමේ ක්‍රමයක් කියාය. නමුත් එහි සැබෑ හරය එය නොවේ. සාර්ථක ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයක් සෑම විටම "අලංකාරවාදී රූපකවලින් තොර අපක්ෂපාතී, පැහැදිලි හා විධිමත් ලේඛන ශෛලියක්" අනුගමනය කරයි.

මෙහි ඇති බලගතුම අදහස නම්, ශාස්ත්‍රීය ලේඛනය යනු "පර්යේෂණ ක්‍රියාවලියේම කොටසක්" වීමයි. පර්යේෂණය යනු "ඥානය උත්පාදනය කිරීමේ" ක්‍රියාවලියකි. එබැවින්, සෑම ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයකම ප්‍රධාන අරමුණ වන්නේ "දැනට පවතින දැනුම (existing knowledge) සඳහා අලුතින් යමක් එක් කිරීම" යි. මෙමගින් ඔබගේ කාර්යය හුදු ලකුණු ලබාගැනීමේ පැවරුමකින් ඔබ්බට ගොස්, ඔබගේ විෂය ක්ෂේත්‍රයේ සංවාදයට ඔබ දක්වන සැබෑ දායකත්වයක් බවට පත් වේ.

2. දෙවන රහස: මූලාශ්‍ර දැක්වීම ආරක්ෂාවක් පමණක් නොව, ප්‍රහාරාත්මක උපක්‍රමයක්

බොහෝ දෙනෙක් මූලාශ්‍ර දැක්වීම දකින්නේ මූලිකවම "ලේඛන චෞරත්වයෙන් (plagiarism) මිදීම සඳහා" ගත යුතු ආරක්ෂාකාරී (Defensive) පියවරක් ලෙසයි. එය සත්‍යයක් වුවත්, එමගින් එහි ඇති සැබෑ බලය අඩුවෙන් තක්සේරු කෙරේ. සත්‍ය වශයෙන්ම, නිවැරදිව මූලාශ්‍ර දැක්වීම යනු ඔබේ තර්කය ශක්තිමත් කිරීමට යොදන ප්‍රබල ප්‍රහාරාත්මක (Offensive) උපක්‍රමයකි.

මෙම ප්‍රහාරාත්මක උපායමාර්ගයේ ප්‍රධාන වාසි දෙකක් නම්:

1. ඔබ ලියන දේ සඳහා අධිකාරිත්වයක් (authority) ලබා ගැනීම: ඔබේ මතය ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රවීණයන්ගේ සොයාගැනීම් මත පදනම් වන බව පෙන්වීමෙන්, ඔබේ ලේඛනයට බරක් සහ විශ්වසනීයත්වයක් ලැබේ.
2. ඔබගේ මතය / තර්කය ශක්තිමත් කිරීම: ඔබේ අදහස හුදු පෞද්ගලික මතයක් නොව, පර්යේෂණ මගින් තහවුරු වූවක් බව පෙන්වීමට මූලාශ්‍ර උපකාරී වේ.

එබැවින්, මූලාශ්‍ර ලැයිස්තුව යනු ඔබගේ කාර්යය අවසානයේ ඇති උපග්‍රන්ථයක් නොව, ඔබගේ තර්කය ගොඩනැගූ ගඩොල් බව වටහාගන්න.

3. තෙවන රහස: "නව සන්දර්භයේ" රීතිය: ඔබ යොදන සෑම උද්ධෘතයක්ම "බද්ධ කිරීමක්"

ශාස්ත්‍රීය ලේඛනයේ ඇති සියුම්ම එහෙත් බොහෝ දෙනෙකුට මගහැරෙන රීතියක් නම් "නව සන්දර්භයේ" ගැටලුවයි. ඔබ වෙනත් මූලාශ්‍රයකින් උද්ධෘතයක් ලබා ගන්නා විට, ඔබ එය "කලින් පැවති සන්දර්භයෙන් පිටතට ගෙන නව සන්දර්භයක" එනම්, ඔබේම ලේඛනය තුළ ස්ථානගත කරයි. මෙය හරියට එක් පැළයක් උදුරා වෙනත් පසක සිටුවීමක් වැනිය.

මෙය ලේඛකයා මත විශාල වගකීමක් පටවයි. ඔබ තෝරාගන්නා උද්ධෘතය හුදෙක් මාතෘකාවට සම්බන්ධ වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ.

• එම උද්ධෘතය "ඔබගේ තර්කය සඳහා අදාළ විය යුතු" අතර,
• එය "ලේඛනයේ අනෙකුත් ජේද සමග මනාව සම්බන්ධ විය යුතු" ය.

හුදෙක් උද්ධෘත එකින් එක පිටපත් කර ඇලවීම (copy-paste) ශාස්ත්‍රීය තර්කයක් නිර්මාණය නොකරයි. ලේඛකයාගේ සැබෑ කාර්යය වන්නේ, එම උද්ධෘත තමන්ගේම වචන යොදා ගනිමින්, තමන්ගේම තර්කයේ නූලට අමුණා, ඒකාබද්ධ කතිකාවක් ගොඩනැගීමයි.

4. හතරවන රහස: විශිෂ්ට ලේඛන ලියනු නොලබයි; ඒවා නැවත නැවත සකසනු ලබයි

පළමු උත්සාහයේදීම පරිපූර්ණ ලේඛනයක් බිහි කළ හැකිය යන මිථ්‍යාවෙන් මිදෙන්න. ශාස්ත්‍රීය ලේඛනය යනු එක් වරකින් නිම කරන කාර්යයක් නොව, පැහැදිලි පියවර කිහිපයකින් සමන්විත ක්‍රියාවලියකි. මෙම ක්‍රියාවලිය අවබෝධ කර ගැනීමෙන් විශාල කාර්යයක් කළමනාකරණය කරගත හැකි කුඩා කොටස්වලට බෙදා ගත හැකිය.

මූලික පියවර පහ මෙසේය:

• පෙරලිවීම (Prewriting): මාතෘකාව අවබෝධ කර ගැනීම, සැලසුම් කිරීම සහ මූලාශ්‍ර කියවා කරුණු රැස් කිරීම.
• දළ පිටපතක් ලිවීම (Drafting): ව්‍යාකරණ හෝ අක්ෂර වින්‍යාසය ගැන අධිකව නොසිතා, අදහස් ගලා යන පරිදි පළමු පිටපත සම්පූර්ණයෙන් ලිවීම.
• සංස්කරණය (Editing): අක්ෂර වින්‍යාසය, ව්‍යාකරණ, විරාම ලක්ෂණ වැනි මතුපිට දෝෂ නිවැරදි කිරීම.
• ප්‍රතිරචනය (Rewriting): තර්කයේ දුර්වලතා, අදහස්වල පැහැදිලි බව, සහ ජේද අතර සම්බන්ධය ගිලිහී යාම වැනි ගැඹුරු, සංකල්පීය ගැටලු නිරාකරණය කිරීම. මෙහිදී සම්පූර්ණ කොටස් නැවත ලිවීමට සිදුවිය හැක.
• අවසාන පිටපත සකස් කිරීම (Final Draft): නිසි පිටු සැකසුම සහිතව, ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා ලේඛනය සූදානම් කිරීම.

මෙම ප්‍රවේශයේ ඇති බලය නම්, එය නැවත ලිවීම සහ සංස්කරණය යනු අසමත්වීමක ලකුණක් නොව, විශිෂ්ට ලේඛනයක් නිර්මාණය කිරීමේ අත්‍යවශ්‍ය සහ සාමාන්‍ය අංගයක් බව තහවුරු කිරීමයි.

නිගමනය

ශාස්ත්‍රීය ලේඛනය යනු නීති මාලාවක් කටපාඩම් කිරීමකට වඩා, දැක්ම වෙනස් කර ගන්නා "ශික්ෂිත කාර්යයකි". එය දැනුම නිර්මාණය කිරීමක් බවත්, මූලාශ්‍ර දැක්වීම උපායමාර්ගික මෙවලමක් බවත්, උද්ධෘත භාවිතයට සියුම් ලෙස ඒකාබද්ධ කිරීමක් අවශ්‍ය බවත්, හොඳම ලේඛන බිහිවන්නේ නැවත නැවත සකස් කිරීමෙන් බවත් අවබෝධ කර ගැනීමෙන් මෙම කාර්යය වඩාත් අර්ථවත් සහ සාර්ථක එකක් බවට පත් කර ගත හැකිය.

මෙම කරුණු වලින්, ඔබගේ මීළඟ පැවරුම ලියන ආකාරය වඩාත්ම වෙනස් කරනු ඇත්තේ කුමන අදහසද?